Bobby Valentín hielp het geluid van de Puerto Ricaanse salsa te definiëren vanuit de achtergrond van het orkest in plaats van als leadzanger. Bekend als “El Rey del Bajo” (De Koning van de Bas), groeide hij uit tot een belangrijke bassist, arrangeur en orkestleider, waarbij hij krachtige arrangementen combineerde met zangers wiens persoonlijkheden elk tijdperk van zijn band een ander karakter gaven. Zijn opnames zijn essentieel voor de krachtige, door orkest gedreven traditie die vaak salsa dura wordt genoemd.
Geboren in Orocovis, Puerto Rico (Engels), leerde Valentín verschillende instrumenten bespelen en begon zijn professionele carrière aanvankelijk als trompettist. In New York (Engels) werkte hij samen met muzikanten zoals Tito Rodríguez en Ray Barretto voordat hij in 1965 zijn eigen orkest oprichtte. Hij werd een van de eerste artiesten die opnam voor Fania en was bassist bij de Fania All-Stars, waarbij hij zowel instrumentale vaardigheden als het inzicht van een orkestleider inbracht over hoe een arrangement moest werken.
Na zijn terugkeer naar Puerto Rico richtte hij een orkest op dat nauw verbonden raakte met de salsa-identiteit van het eiland. “Soy Boricua”, gezongen door Marvin Santiago, werd een van de kenmerkende nummers van het orkest. Andere zangers, waaronder Frankie Hernández en Cano Estremera, brachten hun eigen frasering, humor en intensiteit naar de band. Valentín leverde het muzikale kader waardoor deze stemmen konden opvallen.
In 1975 richtte hij Bronco Records op, waarmee hij een onafhankelijke opnamecarrière begon terwijl hij zijn band met de Fania All-Stars behield. Zijn belang ligt in die combinatie van rollen: instrumentalist, arrangeur, ondernemer en ontwikkelaar van vocaal talent. Door Bobby Valentín te leren kennen, wordt duidelijk waarom een beroemde salsa-song soms wordt toegeschreven aan een orkestleider, zelfs als een andere muzikant de onvergetelijke stem levert.
