Pete “El Conde” Rodríguez był jednym z najbardziej charakterystycznych sonero klasycznej salsy, śpiewaków cenionych za improwizowane wersy i rytmiczną swobodę. Jego bogaty głos i pewna fraza sprawiły, że stał się idealnym partnerem dla Johnny’ego Pacheco, którego orkiestry wprowadziły kubańskie tradycje muzyczne w sam środek nowojorskiego boomu salsy. Jego przydomek, „El Conde”, oznacza „Hrabia”, co doskonale pasowało do jego dostojnej scenicznej prezencji.
Urodzony w Ponce, Portoryko (po angielsku), Rodríguez rozwijał się jako wokalista i perkusista, zanim rozpoczął karierę w Nowym Jorku (po angielsku). Jego współpraca z Pacheco obejmowała Cañonazo, album, który zainaugurował Fania Records w 1964 roku. Następnie stał się jednym z rozpoznawalnych głosów Fania All-Stars, pomagając ukształtować tożsamość wytwórni, gdy jej muzyka docierała do międzynarodowej publiczności.
Albumy takie jak Los Compadres i Tres de Café y Dos de Azúcar ukazywały siłę partnerstwa Pacheco-Rodríguez. Śpiew Rodrígueza czerpał głęboko z kubańskiego son, wnosząc klarowność, swing i osobowość do muzyki, która łączyła wcześniejsze karaibskie tradycje z rodzącym się ruchem salsy.
Jego własny El Conde ukazał się w 1974 roku, a Pacheco nadal brał udział w tworzeniu muzyki. Późniejszy Este Negro Sí Es Sabroso zawierał „Catalina la O”, „Pueblo Latino” i „La Abolición”, łącząc żywiołową muzykę taneczną z wypowiedziami na temat tożsamości czarnoskórych i latynoskiej solidarności. Późniejsze współprace ponownie połączyły go z Pacheco oraz zestawiły z pianistą Papo Lucca przy bolerach.
Rodríguez zmarł w 2000 roku. Jego dziedzictwo opiera się na niepowtarzalnym autorytecie wokalnym: potrafił sprawić, że tradycyjny son brzmiał natychmiastowo, osobiście i całkowicie naturalnie w złotej erze salsy.
