Richie Ray, piyano çalgısını salsa’nın en etkileyici başrol seslerinden biri haline getirdi. En çok şarkıcı Bobby Cruz ile olan ortaklığıyla tanınan Ray, klasik teknik, cesur düzenlemeler ve patlayıcı bir enerjiyle Latin dans müziğine yeni bir soluk getirdi. Onların kaydı “Sonido Bestial”, bir salsa orkestrasının enstrümantal virtüözlüğü anında popüler çekicilikle nasıl birleştirebileceğinin kalıcı bir örneği oldu.
Brooklyn’de Porto Rikolu ebeveynlerin çocuğu olarak doğan Ray, çocukken piyano eğitimi almaya başladı. Müzikal geçmişi klasik eğitim içeriyordu, ancak Latin New York (İngilizce)’un sesleri ona bu beceriler için farklı bir ortam sundu. Cruz ile çalışırken, boogaloo, Karayip ritimleri ve romantik şarkıların yanı sıra artık klasik salsa ile özdeşleşen güçlü müziği de kucaklayan bir grup geliştirdi.
1960’larda Jala Jala y Boogaloo gibi albümler bu ortaklığı sağlamlaştırmaya yardımcı oldu. Agúzate ve 1971 tarihli El Bestial Sonido albümü, kendilerine özgü seslerini salsa patlamasına taşıdı. Ray’in dramatik piyano pasajları müziğin cazibesinin merkezindeydi, ancak grubun kimliği aynı zamanda Cruz’un vokali, güçlü trompetler ve sıkı bir şekilde koordine edilen ritim bölümüyle de şekilleniyordu. Müzikleri, enstrümantal iddiayı dans etmenin heyecanının bir parçası gibi hissettirdi.
1970’lerde Evanjelik Hristiyanlığa geçiş, Ray’in kariyerinin yönünü değiştirdi. Cruz ile birlikte dini temalı şarkılar kaydetmeye başladılar, bunlar arasında “Juan en la Ciudad” da vardı; sonraki yeniden buluşma konserlerinde ise eski repertuarlarını tekrar sahneye taşıdılar.
Ray’in katkısı, salsa’nın deneysel tarihindeki özellikle canlı bir bölümdür. Piyanonun yalnızca şarkıcıya eşlik etmek veya ritmi sürdürmekten fazlasını yapabileceğini gösterdi: performansın dramatik merkezi haline gelebilir, müzisyen, vokalist ve dansçı arasındaki ortaklığı zayıflatmadan bunu başarabilirdi.