Celia Cruz była Królową Salsy i jedną z najbardziej wpływowych wokalistek w historii muzyki latynoskiej. Przez sześć dekad kariery jej niepowtarzalny głos i elektryzujące występy przyczyniły się do popularyzacji muzyki kubańskiej i salsy na całym świecie. Dzięki barwnym kostiumom, pełnej energii osobowości i charakterystycznemu okrzykowi „¡Azúcar!” stała się ikoną międzynarodową i przełamała bariery dla kobiet w zdominowanej przez mężczyzn scenie muzycznej.
Urodzona w Hawanie, Cruz zdobyła sławę w 1950 roku jako główna wokalistka La Sonora Matancera, jednej z najpopularniejszych orkiestr na Kubie. Była już wielką gwiazdą, zanim salsa wyłoniła się jako odrębny nurt muzyczny. Po opuszczeniu Kuby podczas trasy koncertowej po Meksyku w 1960 roku, osiedliła się w Stanach Zjednoczonych i zaczęła współpracować z Tito Puente, stając się częścią rozwijającej się nowojorskiej sceny muzyki latynoskiej.
Jej współpraca z Johnny Pacheco w 1974 roku, Celia & Johnny, stała się przełomowym albumem salsy, zawierającym takie klasyki jak „Quimbara” i „Toro Mata”. Występowała także z Fania All-Stars, wśród których byli również tacy wokaliści jak Héctor Lavoe, oraz nagrywała z Willie Colónem, umacniając swoją pozycję jako jeden z najważniejszych głosów złotej ery salsy. Dekady później przeboje takie jak „La Vida Es un Carnaval”, „La Negra Tiene Tumbao” i „Ríe y Llora” przedstawiły ją nowym pokoleniom słuchaczy. Jej niezwykła kariera przyniosła jej wiele nagród Grammy i Latin Grammy.
Niewielu artystów wywarło większy wpływ na salsę niż Celia Cruz. Od wczesnych nagrań na Kubie po międzynarodowy sukces, łączyła pokolenia muzyki latynoskiej, pozostając zawsze sobą. Jej potężny głos, zaraźliwa energia i charyzmatyczna osobowość sprawiły, że stała się kimś więcej niż legendą salsy. Stała się ikoną kultury, której muzyka wciąż rozbrzmiewa na parkietach tańca salsa (po angielsku) na całym świecie.