Richie Ray uczynił fortepian jednym z najbardziej spektakularnych głosów prowadzących w salsie. Najbardziej znany ze swojej współpracy z wokalistą Bobby Cruzem, wniósł do latynoskiej muzyki tanecznej klasyczną technikę, odważne aranżacje i wybuchową energię. Ich nagranie „Sonido Bestial” stało się trwałym przykładem na to, jak orkiestra salsowa może połączyć wirtuozerię instrumentalną z natychmiastową popularnością wśród słuchaczy.
Urodzony na Brooklynie jako syn portorykańskich rodziców, Ray zaczął naukę gry na fortepianie jako dziecko. Jego muzyczne zaplecze obejmowało wykształcenie klasyczne, ale dźwięki latynoskiego Nowego Jorku (po angielsku) dały mu inne pole do wykorzystania tych umiejętności. Współpracując z Cruzem, stworzył zespół, którego nagrania obejmowały boogaloo, karaibskie rytmy i romantyczne utwory, a także energetyczną muzykę, dziś kojarzoną z klasyczną salsą.
W latach 60. XX wieku wydania takie jak Jala Jala y Boogaloo pomogły ugruntować ich współpracę. Agúzate i album z 1971 roku El Bestial Sonido wprowadziły ich charakterystyczne brzmienie do boomu salsy. Dramatyczne partie fortepianowe Raya były kluczowe dla atrakcyjności, ale tożsamość zespołu zależała także od śpiewu Cruza, mocnych trąbek i precyzyjnie zgranego sekcji rytmicznej. Ich muzyka sprawiała, że instrumentalna ambicja stawała się częścią ekscytacji tańcem.
Nawrócenie na chrześcijaństwo ewangelikalne w latach 70. XX wieku zmieniło kierunek kariery Raya. On i Cruz zaczęli nagrywać utwory o tematyce religijnej, w tym „Juan en la Ciudad”, a późniejsze koncerty z repertuarem z wcześniejszych lat przyciągały na nowo publiczność.
Wkład Raya to szczególnie barwny rozdział w historii eksperymentów salsy. Pokazał, że fortepian może robić więcej niż tylko wspierać wokalistę czy utrzymywać rytm: może stać się dramatycznym centrum występu, nie osłabiając przy tym współpracy między muzykiem, wokalistą i tancerzem.