Bobby Valentín pomógł zdefiniować brzmienie portorykańskiej salsy, stojąc za pulpitem dyrygenta, a nie przy głównym mikrofonie. Znany jako „El Rey del Bajo” (Król Basu), stał się czołowym basistą, aranżerem i liderem orkiestry, łącząc mocne aranżacje z wokalistami, których osobowości nadawały każdej epoce jego zespołu inny charakter. Jego nagrania są kluczowe dla energetycznej, orkiestralnej tradycji często nazywanej salsa dura.
Urodzony w Orocovis, Portoryko (po angielsku), Valentín nauczył się gry na kilku instrumentach i początkowo budował swoją karierę zawodową jako trębacz. W Nowym Jorku (po angielsku) współpracował z muzykami takimi jak Tito Rodríguez i Ray Barretto, zanim w 1965 roku założył własną orkiestrę. Szybko stał się jednym z pierwszych artystów nagrywających dla Fania oraz basistą Fania All-Stars, wnosząc zarówno umiejętności instrumentalne, jak i zrozumienie aranżacji z perspektywy lidera zespołu.
Po powrocie do Portoryko założył orkiestrę ściśle związaną z tożsamością salsy na wyspie. „Soy Boricua”, śpiewana przez Marvina Santiago, stała się jednym z jej najważniejszych utworów. Inni wokaliści, tacy jak Frankie Hernández i Cano Estremera, wnieśli do zespołu własną frazę, humor i intensywność. Valentín stworzył muzyczne ramy, które pozwoliły tym głosom się wyróżnić.
W 1975 roku założył Bronco Records, rozwijając niezależną karierę nagraniową, jednocześnie kontynuując współpracę z Fania All-Stars. Jego znaczenie polega na połączeniu ról: instrumentalisty, aranżera, przedsiębiorcy i odkrywcy talentów wokalnych. Znajomość twórczości Bobby’ego Valentína pomaga zrozumieć, dlaczego znana piosenka salsowa może być przypisana liderowi zespołu, nawet jeśli niezapomniany głos należy do innego muzyka.
