Ismael Miranda was een van de jonge sterren die hielpen om de New Yorkse salsa tot een internationale beweging te maken. Bekend als āEl NiƱo Bonito de la Salsaā (De Mooie Jongen van de Salsa), combineerde hij een heldere, krachtige stem met het zelfvertrouwen van een geboren artiest. Zijn samenwerking met pianist Larry Harlow leverde enkele van de belangrijkste opnames van die tijd op, terwijl zijn werk als songwriter hem invloed gaf die verder reikte dan alleen de microfoon.
Geboren in Aguada, Puerto Rico (Engels), groeide Miranda op in New York (Engels) en begon hij al als tiener met opnemen. Na samenwerkingen met Joey Pastrana sloot hij zich in 1967 aan bij het orkest van Harlow. Hun opnames brachten jeugdige energie in muziek die geworteld was in de Cubaanse traditie, waarbij Miranda zowel een prominente zanger als een belangrijke bijdrager aan het repertoire werd. āAbran Pasoā en āSeƱor Serenoā blijven nauw verbonden met die samenwerking.
Miranda richtte in 1973 zijn eigen Orquesta Revelación op en bracht AsĆ Se Compone un Son uit. Nummers als āBorinquen Tiene Montunoā maakten zijn Puerto Ricaanse identiteit tot onderdeel van een muzikale taal die in het hele Caribisch gebied werd gedeeld. Hij werd ook een vertrouwde stem van de Fania All-Stars, wiens concerten en opnames veel van salsaās bepalende muzikanten samenbrachten.
Zijn latere samenwerkingen omvatten Doble EnergĆa met Willie Colón en bolero-opnames met Andy MontaƱez. Miranda kon moeiteloos schakelen tussen een krachtig dansnummer en een intiemer lied, zonder zijn herkenbare karakter te verliezen. Voor een nieuwkomer in de klassieke salsa vertegenwoordigt hij zowel de opwinding van de Fania-generatie als de creatieve bijdrage van zangers die hielpen de muziek te schrijven die ze beroemd maakten.
