Ismael Miranda był jednym z młodych artystów, którzy przyczynili się do przekształcenia nowojorskiej salsy w międzynarodowy ruch. Znany jako „El Niño Bonito de la Salsa” (Przystojniak salsy), łączył jasny, donośny głos z pewnością siebie naturalnego wykonawcy. Jego współpraca z pianistą Larrym Harlowem zaowocowała jednymi z najważniejszych nagrań tamtej epoki, a jego twórczość kompozytorska dała mu wpływ wykraczający poza mikrofon.
Urodzony w Aguada, Portoryko (po angielsku), Miranda dorastał w Nowym Jorku (po angielsku) i rozpoczął nagrywanie jeszcze jako nastolatek. Po współpracy z Joeyem Pastraną dołączył do orkiestry Harlowa w 1967 roku. Ich nagrania wniosły młodzieńczą energię do muzyki zakorzenionej w kubańskiej tradycji, a Miranda stał się zarówno wyróżniającym się wokalistą, jak i ważnym twórcą repertuaru. „Abran Paso” i „Señor Sereno” pozostają ściśle związane z tym duetem.
Miranda założył własną Orquesta Revelación w 1973 roku, wydając Así Se Compone un Son. Utwory takie jak „Borinquen Tiene Montuno” uczyniły jego portorykańską tożsamość częścią muzycznego języka dzielonego przez cały Karaiby. Stał się także rozpoznawalnym głosem Fania All-Stars, których koncerty i nagrania gromadziły wielu z najważniejszych muzyków salsy.
Późniejsze współprace obejmowały Doble Energía z Willie Colónem oraz nagrania bolero z Andym Montañezem. Miranda potrafił przechodzić od energicznego utworu tanecznego do bardziej intymnej piosenki, nie tracąc swojego charakterystycznego stylu. Dla osób rozpoczynających przygodę z klasyczną salsą, Miranda reprezentuje zarówno ekscytację pokolenia Fania, jak i twórczy wkład wokalistów, którzy współtworzyli muzykę, którą rozsławili.
