Ismael Rivera was een van de meest invloedrijke zangers in de Afro-Caribische muziek, vereerd als El Sonero Mayor (“De Meester Sonero”). Een sonero is een zanger die bedreven is in het improviseren van zinnen tegenover een herhaald refrein, en Rivera liet die kunst spontaan, converserend en volledig eigen klinken. Liefkozend bekend als Maelo, een bijnaam afgeleid van Ismael, bracht hij de taal, humor en ervaringen van gewone Puerto Ricanen in enkele van de meest blijvende salsa-opnamen.
Opgegroeid in Santurce, Puerto Rico (Engels), werd Rivera beroemd in de jaren 1950 als de leadzanger van het combo van zijn vriend Rafael Cortijo. Hun levendige opnamen brachten opnieuw aandacht voor bomba en plena, twee verschillende Puerto Ricaanse muziekstijlen. Het succes van de groep doorbrak ook raciale barrières, waardoor zwarte Puerto Ricaanse artiesten zeer zichtbaar werden in de populaire entertainmentwereld, nog vóór de internationale salsaboom.
Rivera bouwde later een grote carrière op met Los Cachimbos, waarbij hij muziek opnam die zijn onmiskenbare persoonlijkheid behield terwijl de salsa in de jaren 1970 groeide. Liedjes als “Las Tumbas” en “El Incomprendido” gaven uitdrukking aan tegenspoed en veerkracht, terwijl “El Nazareno” religieuze toewijding uitdrukte. Zijn vertolking van Tite Curet Alonso’s “Las Caras Lindas” werd een bijzonder krachtige viering van zwarte identiteit. Hij trad ook op met de Fania All-Stars, waarmee hij zijn eerdere werk met Cortijo verbond aan de generatie die geassocieerd wordt met Celia Cruz en Héctor Lavoe.
Rivera overleed in 1987, maar zijn invloed reikt verder dan individuele hits. Hij hielp de sonero te vestigen als verhalenverteller en improvisator wiens persoonlijkheid een hele uitvoering kon vormen. Door Maelo te leren kennen krijgen dansers een diepere band met de Puerto Ricaanse wortels van salsa en met de expressieve vrijheid die centraal staat in het zingen ervan.
