Ismael Rivera był jednym z najbardziej wpływowych wokalistów muzyki afro-karaibskiej, czczonym jako El Sonero Mayor („Największy Sonero”). Sonero to wokalista biegły w improwizowaniu fraz na tle powtarzanego refrenu, a Rivera sprawiał, że ta sztuka brzmiała spontanicznie, rozmownie i całkowicie po jego myśli. Pieszczotliwie nazywany Maelo, pseudonimem wywodzącym się od Ismael, wniósł język, humor i doświadczenia zwykłych Portorykańczyków do jednych z najbardziej ponadczasowych nagrań salsy.
Wychowany w Santurce, Portoryko (po angielsku), Rivera stał się sławny w latach 50. XX wieku jako główny wokalista zespołu swojego przyjaciela Rafaela Cortijo. Ich pełne energii nagrania przywróciły popularność bombie i plenie, dwóm odrębnym portorykańskim tradycjom muzycznym. Sukces zespołu przełamywał także bariery rasowe, czyniąc czarnoskórych portorykańskich artystów bardzo widocznymi w rozrywce popularnej jeszcze przed międzynarodowym boomem salsy.
Rivera później rozwinął wielką karierę z Los Cachimbos, nagrywając muzykę, która zachowała jego niepowtarzalną osobowość, gdy salsa rozkwitała w latach 70. XX wieku. Utwory takie jak „Las Tumbas” i „El Incomprendido” opowiadały o trudach i wytrwałości, podczas gdy „El Nazareno” wyrażał religijną pobożność. Jego interpretacja „Las Caras Lindas” Tite Curet Alonso stała się szczególnie mocnym świętowaniem czarnej tożsamości. Występował także z Fania All-Stars, łącząc swoją wcześniejszą twórczość z Cortijo z pokoleniem związanym z Celią Cruz i Héctorem Lavoe.
Rivera zmarł w 1987 roku, ale jego wpływ wykracza poza pojedyncze przeboje. Pomógł ukształtować postać sonero jako opowiadacza historii i improwizatora, którego osobowość mogła nadać ton całemu występowi. Poznanie Maelo daje tancerzom głębszy kontakt z portorykańskimi korzeniami salsy i z ekspresyjną wolnością będącą sercem jej śpiewu.
