Héctor Lavoe was een van de grootste en meest invloedrijke zangers in de geschiedenis van de salsa, en hielp het geluid van de New Yorkse salsa te definiëren terwijl het uitgroeide tot een internationaal fenomeen. Bekend als “El Cantante de los Cantantes” (de zanger der zangers), werd hij geroemd om zijn onmiskenbare stem, briljante improvisatie en het vermogen om humor, hartzeer en persoonlijkheid in elk optreden te brengen.
Geboren als Héctor Juan Pérez Martínez in Ponce, Puerto Rico, groeide Lavoe op met traditionele Puerto Ricaanse muziek voordat hij als tiener naar New York verhuisde. In 1967 sloot hij zich aan bij de band van trombonist Willie Colón, waarmee een van de belangrijkste samenwerkingen in de salsageschiedenis begon. Colóns krachtige, door trombone gedreven arrangementen en Lavoes charismatische zang hielpen het geluid van de New Yorkse salsa te vestigen, met klassiekers als “Aguanile,” “La Murga,” en “El Día de Mi Suerte.”
Lavoe begon zijn solocarrière met La Voz (1975), een album dat goud behaalde en waarop “Mi Gente” en “El Todopoderoso” staan. Daarna volgde De Ti Depende (1976), met onder andere “Periódico de Ayer,” en Comedia (1978), met “El Cantante,” geschreven door Rubén Blades. Dit laatste werd zijn lijflied en bevestigde zijn identiteit als “El Cantante de los Cantantes.” Hij was ook een prominent lid van de Fania All-Stars, waarvan de zangers ook Celia Cruz omvatten, en trad op voor publiek over de hele wereld, waarmee hij salsa internationale bekendheid gaf.
Lavoe was een meesterlijke sonero, bekend om zijn spontane improvisaties, scherpe humor en opmerkelijke connectie met het publiek. Zijn muziek kon speels, uitdagend of diep emotioneel zijn, soms allemaal binnen hetzelfde nummer. Meer dan drie decennia na zijn overlijden in 1993 blijven zijn opnames essentieel voor de salsa, en is zijn stem nog steeds een van de meest herkenbare op salsadansvloeren (Engels) wereldwijd.