Eddie Palmieri był jednym z wielkich innowatorów muzyki salsy, pianistą i liderem zespołu, który uczynił eksperymentowanie częścią tanecznego uroku tej muzyki. Jego orkiestra La Perfecta pomogła przekształcić brzmienie latynoskiej muzyki Nowego Jorku (po angielsku) w latach 60. XX wieku, a jego późniejsze nagrania wprowadziły salsę w dialog z jazzem, funkiem i soulem. Jego muzyka potrafiła być wymagająca i nieprzewidywalna, nie tracąc przy tym swojego rytmicznego napędu.
Urodzony w Nowym Jorku jako syn portorykańskich rodziców, Palmieri poszedł w ślady starszego brata Charliego i rozpoczął karierę muzyczną, współpracując z Tito Rodríguezem zanim w 1961 roku założył La Perfecta. Wraz z puzonistą Barrym Rogersem i wokalistą Ismaelem Quintaną stworzył wyraziste połączenie puzonów, fletu i perkusji. Efekt miał inną wagę i charakter niż większe orkiestry z epoki mambo, stając się ważną częścią rodzącego się słownika salsy.
Ciekawość Palmieriego wykraczała poza orkiestrę taneczną. Jego projekt Harlem River Drive połączył latynoskie rytmy z afroamerykańskim soulem i funkiem, a działalność jazzowa dawała muzykom przestrzeń do rozbudowanych improwizacji. Jednak nagrania takie jak „Azúcar” i „Vámonos pa’l Monte” pozostały ściśle związane z ekscytacją tańca towarzyskiego. W 1975 roku The Sun of Latin Music z udziałem Lalo Rodrígueza zdobył pierwszą nagrodę Grammy w kategorii Best Latin Recording.
Późniejsze rozdziały to m.in. przełomowa współpraca z La Indií, wspólny album z Tito Puente Masterpiece / Obra Maestra oraz powrót do brzmienia wczesnego zespołu z La Perfecta II. Palmieri pozostał twórczą siłą przez pokolenia, otrzymując w 2013 roku tytuł Jazz Master przyznawany przez National Endowment for the Arts.
Zmarł w 2025 roku (po angielsku). Jego znaczenie dla salsy nie polegało tylko na niezwykłych solówkach fortepianowych: poszerzył możliwości brzmieniowe orkiestry i to, czym mogła być muzyka taneczna. Dla nowych tancerzy jego nagrania otwierają drzwi do najbardziej śmiałej odsłony salsy.