Cheo Feliciano was een van de meest onderscheidende en geliefde zangers van de salsa, bekend om zijn warme bariton die een levendig dansnummer net zo persoonlijk kon laten klinken als een romantische ballade. Hij bewoog zich moeiteloos tussen salsa en bolero, waarbij hij emotionele diepgang, ritmisch zelfvertrouwen en een ongewoon intieme band met het publiek bracht in beide tradities. Zijn stem werd een essentieel onderdeel van het gouden tijdperk van Fania.
Geboren in Ponce (Engels), Puerto Rico (Engels), verhuisde Feliciano als tiener naar New York (Engels) en werkte aanvankelijk als percussionist. Tito Rodríguez moedigde hem aan om te zingen, en Feliciano kreeg bekendheid met de Joe Cuba Sextet. Het compacte, vibrafoon-gedreven geluid van die groep maakte hem tot een vertrouwde stem in de Latijns-Amerikaanse muziek van New York, voordat hij samenwerkte met Eddie Palmieri.
Zijn soloalbum uit 1971, Cheo, betekende een belangrijk nieuw hoofdstuk. Met nummers als “Anacaona” en “Mi Triste Problema” legde het de basis voor een vruchtbare samenwerking met songwriter Tite Curet Alonso. Hun gezamenlijke werk leverde Feliciano liedjes op die gedenkwaardige melodieën combineerden met verhalen over waardigheid, strijd en genegenheid. Als lid van de Fania All-Stars bracht hij zijn zang ook naar een internationaal publiek, waarbij “El Ratón” uitgroeide tot een kenmerkend concertnummer.
Feliciano bleef opnemen na de Fania-jaren, ontwikkelde zijn eigen label en verkende romantisch repertoire naast salsa. Zijn latere samenwerking met Rubén Blades, Eba Say Ajá, weerspiegelde het respect dat hij genoot onder collega-zangers.
Hij overleed in 2014. Wat Cheo onmisbaar maakt, is het evenwicht in zijn kunstenaarschap: een begaafd improvisator die nooit de emotionele lijn van een lied verloor, en een salsaster wiens zachtheid even meeslepend kon zijn als zijn kracht.
