Cheo Feliciano był jednym z najbardziej charakterystycznych i uwielbianych wokalistów salsy, znanym z ciepłego barytonu, który potrafił sprawić, że energiczny utwór taneczny brzmiał tak intymnie jak romantyczna ballada. Swobodnie poruszał się między salsą a bolero, wnosząc do obu tradycji głębię emocjonalną, pewność rytmiczną i niezwykle bliski kontakt ze słuchaczami. Jego głos stał się nieodłączną częścią złotej ery Fanii.
Urodzony w Ponce (po angielsku), Portoryko (po angielsku), Feliciano jako nastolatek przeprowadził się do Nowego Jorku (po angielsku) i początkowo pracował jako perkusista. Tito Rodríguez zachęcił go do śpiewania, a Feliciano zdobył uznanie z Joe Cuba Sextet. Kompaktowe, prowadzone przez wibrafon brzmienie tej grupy sprawiło, że stał się rozpoznawalnym głosem nowojorskiej muzyki latynoskiej, zanim rozpoczął współpracę z Eddiem Palmierim.
Jego solowy album z 1971 roku Cheo otworzył nowy, ważny rozdział. Zawierając utwory „Anacaona” i „Mi Triste Problema”, ustanowił owocną współpracę z autorem piosenek Tite Curet Alonso. Ich wspólna praca dała Feliciano utwory łączące zapadające w pamięć melodie z opowieściami o godności, zmaganiach i uczuciach. Jako członek Fania All-Stars, prezentował swój śpiew międzynarodowej publiczności, a „El Ratón” stał się jego popisowym utworem koncertowym.
Feliciano nagrywał także po latach związanych z Fanią, rozwijając własną wytwórnię i eksplorując repertuar romantyczny obok salsy. Jego późniejsza współpraca z Rubénem Bladesem, Eba Say Ajá, odzwierciedlała szacunek, jakim darzyli go inni wokaliści.
Zmarł w 2014 roku. To, co czyni Cheo postacią niezbędną, to równowaga w jego sztuce: był znakomitym improwizatorem, który nigdy nie tracił emocjonalnego wątku utworu, oraz gwiazdą salsy, której łagodność była równie przekonująca jak siła.
