Héctor Lavoe był jednym z największych i najbardziej wpływowych wokalistów w historii salsy, pomagając zdefiniować brzmienie nowojorskiej salsy, gdy stawała się ona międzynarodowym fenomenem. Znany jako „El Cantante de los Cantantes” (wokalista wokalistów), był ceniony za niepowtarzalny głos, błyskotliwą improwizację oraz umiejętność wnoszenia humoru, wzruszenia i osobowości do każdego występu.
Urodzony jako Héctor Juan Pérez Martínez w Ponce, Portoryko, Lavoe dorastał, słuchając tradycyjnej muzyki portorykańskiej, zanim jako nastolatek przeprowadził się do Nowego Jorku. W 1967 roku dołączył do zespołu puzonisty Willie Colóna, rozpoczynając jedno z najważniejszych partnerstw w historii salsy. Potężne, oparte na puzonie aranżacje Colóna i charyzmatyczny śpiew Lavoe pomogły ukształtować brzmienie nowojorskiej salsy, przynosząc takie klasyki jak „Aguanile”, „La Murga” i „El Día de Mi Suerte”.
Lavoe rozpoczął karierę solową albumem La Voz (1975), który uzyskał status złotej płyty i zawierał utwory „Mi Gente” oraz „El Todopoderoso”. Następnie wydał De Ti Depende (1976), z utworem „Periódico de Ayer”, oraz Comedia (1978), na którym znalazł się „El Cantante” autorstwa Rubéna Bladesa. Ten ostatni stał się jego znakiem rozpoznawczym i ugruntował jego tożsamość jako „El Cantante de los Cantantes”. Był także ważnym członkiem Fania All-Stars, wśród których występowała również Celia Cruz, koncertując dla publiczności na całym świecie i przyczyniając się do międzynarodowej popularności salsy.
Lavoe był mistrzem sonero, znanym ze spontanicznych improwizacji, błyskotliwego dowcipu i niezwykłej więzi z publicznością. Jego muzyka potrafiła być figlarna, buntownicza lub głęboko emocjonalna, czasem w obrębie jednego utworu. Ponad trzy dekady po jego śmierci w 1993 roku, jego nagrania pozostają niezbędne dla salsy, a jego głos jest wciąż jednym z najbardziej rozpoznawalnych na parkietach tańca salsa (po angielsku) na całym świecie.